Yinede biri çıkıp nasılsın dese alışkanlıkla iyiyim diyeceğim. Kederli olduğum da söylenemez zaten. Buna sebep yok çünkü. Ne taze bir ölüye sahibim, nede felaket geçirenlerim var. Dedim ya oturuyorum öylece. İyi ki kalbimi tanıyanlar yok. Ağırlıksız duran bedenimi küçümseyeceklerdi. Sonrada bir birlerine dürterek, ya da ilerideki arkadaşlarına göz işareti vererek beni göstereceklerdi, "kalbini yok etmiş haline bakın, hınzır pekte pratik, belli etmiyor hiç" diyeceklerdi. ama iyi ki yoklar...