Başka hayvanların ilerlemediği söylenir. Ama insan zihninin de ilerlediği yoktur. Bizler hep aynı yüceltilmiş şempanzeleriz, sadece silahlarımız gitgide büyüyor. Her şey gibi kuanta ve parçacıklardan oluştuğumuzu anlayacak bilgiye sahibiz ama buna rağmen kendimizi içinde yaşadığımız evrenden ayırabilmek, kendimize ağaçlardan, kayalardan, bir kediden ya da kaplumbağadan öte bir anlam yükleyebilmek için elimizden geleni yapıyoruz
Sanki tükeniyordunuz. Geriye devam etmenizi sağlamaya yetecek kadar bir benlik kalmıyordu. Kendi düşüncelerinizden sıkılıyordunuz. Hayatın kendini tekrarlayışından. Bir süre sonra görmediğiniz hiçbir gülücük, bir şey jest kalmıyordu. Dünya düzenindeki her değişiklik önceki değişiklikler hatırlatıyordu. Haberler haber olmaktan çıkıyordu. "Haber" Sözcü komik gelmeye başlıyordu. Her şey bir döngüydü. Yavaş dönerek geçmişe doğru giden bir döngü. Defalarca tekrar tekrar aynı hataları yapmaya devam eden insanların duyduğunuz hoşgörü azalmaya başlıyordu. Bir zamanlar nakaratını çok sevdiğiniz Ama artık her duyduğunuzda kulaklarınızı parçalamak istediğiniz bir şarkıyı sonsuza kadar denemedik bir şeydi bu.
Insan yaşadıkça, zorlaşıyor. Anları yakalamak. Gelip geçen kısacak anları. Geçmiş ya da geleceğin dışında bir şeyde yaşayabilmek. Sahiden burada olmak.