İnsanın tutkuların esiri olması, aşkı için her şeyi yıkmayı göze alması zayıflık mı, yoksa gücün ta kendisi mi bilemiyorum. Çoğumuz bunları göze alamadığımız için, yaşamak istediklerimizi değil, hayatın bize sunduklarını yaşamakla yetiniyoruz. Yeniden dünyaya gelsek, yapmak istediklerimiz, şu anda yaşadıklarımızdan çok farklı olmaz mıydı? Hangisi daha doğru, hangisi daha güzel olurdu acaba?
Ne kadar yalnızdım ben bu dünyada. Çevrem, beni çok mutlu sanan insanlarla doluydu. Ben hep böyle yalnız mı yaşayacaktım? Hiç mi bir sevenim olmayacaktı? Bu ceza ne zaman bitecek, ben ölmeden bu dünya bana hiç mi kucak açmayacaktı?
Ailelerinin gururu, umudu olabilen, duygusal destekten mahrum edilmeyen şanslı çocukların sayısı artsa, bu ülke bambaşka bir yer olurdu. Umarım bizden sonraki kuşaklar, çocuklarını bu bilinçle yetiştirir.