Dilara Kızılay
@Lilith1306
7 okur puanı
Ocak 2021 tarihinde katıldı
Reklam
Hem kendi karanlığımı kabullenmekte hem de kendimi ışığın altına atmakta zorlanıyorum. Başkaları tarafından değer görmek, şartsız koşulsuz sevilmek için yanıp tutuşuyor, ancak onlara duyduğum ilgiye rağmen başkalarını önemsemiyormuş gibi yapıyorum. Bu yaptığım numara, daha çok numara yapmama sebep oluyor, bu da daha da çok numara yapmama yol açıyor, öyle ki bir noktada numara yapıp yapmadığımı anlayamaz hale geliyor, bunlar gerçek duygu ve düşüncelerim mi yoksa güzel bir kılıfa sokulmuş düşüncelerim mi bilemiyorum.
Kendi hayatımızda umudu kaybettiğimizde, hayatımızdaki pek çok mihenk taşını da kaybedebiliyoruz. Hiçbir şey yapmak, bir şeyin parçası olmak ya da kimseyle birlikte olmak istemiyoruz. İlişkiye sahip olma arzumuz yok oluyor ve kendimizi herkesten tamamen soyutluyoruz.
Özgüveni olmayan birine verilebilecek çok kötü bir tavsiye: Özgüvenin varmış gibi yap. Korkan bir insana korkmamasını söylemekten daha yanlış ne olabilir? Zayıf birinin olduğundan daha güçlüymüş gibi davranmaya çalışmasından daha acınası ne olabilir?
Reklam