Bugün bu iletim de ele almak istediğim konu: empati.
Bu hafta ilk defa bir işte çalıştım ve orada her yaştan insan vardı. Hepimiz farklı sınavlardan geçmiştik ve farklı amaçlarımız vardı ancak hepimizde farklı olan bir şey vardı. Hepimiz büyürken bize ayrımcalığın, dış görünüşle dalga geçmenin yanlış olduğu söylendi ancak biz bunu ne kadar oturtuttuk?
İnsanların ahlâkına laf etmek bana düşmez ki bu benim haddim de değil ancak neden başkasının bize yaptığı zaman üzüldüğümüz şeyleri çok acımasızca başkasına yapabiliyoruz? Çalıştığım süre boyunca şunu fark ettim: Her insanın sınavı kendine ağır. 30 yaşına gelip de yeni bir düzen, yeni bir hayat kurmaya çalışan insanlar var ki ben çabalayan insanları çok takdir ediyorum. Onların kaybettikleri şeylere rağmen çabalaması,uğraşması gurur verici bir şey ancak sanki çok mükemmel bir hayatımız varmış gibi herkesin neler yaşadığını,neyle sınandığını bilmeden hem onlarla dalga geçiyoruz bir baltaya sap olamadı diye hem de fikir vermeye çalışıyoruz. Yapmayın, sizin gülerek dalga geçtiğiniz şeyler bazı insanların ölüm sebebi olabiliyor. Bazı şeyler bu kadar kolay söylenmemeli bence. Kim kusursuz ki? Kim çok mükemmel?
Gerçekten iyimiş rolü kesen insanları anlayamıyorum. İyilik yapıyormuş gibi gözüken insanları hazmedemiyorum. Gereksiz verilen samimi pozları sevemiyorum. Yapılan haksızlığa göz yummadığı için cezalandırılan insanlara yapılanları unutamıyorum. Sırf birinin gözüne girebilmek için her şeyine eyvallah diyenlerden tiksiniyorum ve tüm bu saydıklarım için aşırı soğuk ve samimiyetsiz damgası yiyiyorum. Bu inanın hiç umrumda değil.