İnsan nasıl da kanıveriyor. Birden, bir uyanıyorsun ki... Gece, yalnızlık, soğuk. Bağıramıyorsun. İçinden her şeyi kırıp dökmek geçiyor, yapamıyorsun. "Aman komşular rahatsız olmasın", " Aman gürültü çıkmasın", " Aman ev sahibine şikayet gitmesin"... Susup, herşeyi içine tıkıyorsun. Yaratık palazlanıyor. Beni biraz daha avucunun içine alıyor. Biliyor, elim kolum bağlı. Yüzsüz, dobra, gücünü bilerek konuşuyor... Ve, sabah oluyor. Sokaklar, otobüsler, insanlar...