Nazlı
@Lilythehow
Sanatkarım, sanat kârım ve sanat karım.
Yonsei university/ college of Communication&Arts
Seoul
19 okur puanı
Eylül 2020 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Reklam
Sana karşı beslediğim hisler her geçen gün güçleniyor, sen onları görmezden gelsen de… Seni kazanmak için içimde bitmek bilmeyen bir çaba var. Beni kabul etmemen fikriyle çoktan barıştım; buna alışmak zor olsa da, bunu doğal karşılıyorum.
Yine de içimde beni ürküten bir ihtimal var: Ya seni nihayet unuttuğum, kalbimi yalnız kendime adadığım o gün, bana dönüp değer vermeye başlarsan? İşte o zaman, vaktiyle seni beklerken sahip olamadığım şeyi, artık vazgeçtiğimde kazanmak, kalbimdeki en derin yarayı açar. En ağır acı, sevdiğin birine kavuşmak değil, o sevgiyi çoktan geride bırakmışken onun sana gelmesidir.
Bu yabancı yerin karanlığı üzerime çökmüş, beni kendi gölgelerinde boğuyor. Burası benim evim değil, her köşesi bana yabancı ve soğuk. İçimde yükselen bu daralmışlık duygusuyla, burada kalmanın imkânsızlığını anlıyorum. Kaçmak, buradan uzaklaşmak ve bana ait olan o sıcak, korunaklı yuvayı bulmak istiyorum. Ama bir korku var içimde, derin ve kemirici; uçmayı denersem, düşeceğimden korkuyorum. Yine de, bu karanlıkta kalmak demek, yavaşça solmak demek, yalnızlığın ve çaresizliğin pençesinde tükenmek demek.
Bir dakika hatırlıyorum, bir zamanlar uçmuştum; rüzgârı kanatlarımın altında hissetmiş, gökyüzüne yükselmiştim. Sonra ne oldu? Neden uçmayı unuttum? Tabii ya uçmaya başladıktan kısa zaman sonra başka bir kuşun kanatlarına tutunmuştum, o beni taşıyordu. Belki de bu yüzden uçmayı unuttum. O zaman kolaydı; yorulmuyordum, çaba sarf etmiyordum. Şimdi ise, onun yuvasında mahsur kalmış gibiyim. Onsuz uçabilir miyim? Yeniden denemek, kendi kanatlarımın gücüne güvenmek, cesaret ister. Ya düşersem? Ama ya kanatlarımı çırparsam, ve tekrar yükselebilirsem? Belki de başarırım. Neden olmasın? Evet, korkuyorum, ama belki de uçmak için ihtiyacım olan tek şey, korkunun ötesine geçmek.
Uygulamayı ilk kullandığım zamanları hatırlıyorum çok fazla insan yoktu sadece gerçekten kitap okumayı, yazmayı seven insanlar vardı.. ne hale gelmiş.. çok üzücü
Ruhen hep eksik kaldım. İçimde bir boşluk, kalbimde bir özlemle yaşadım.
Manevi tatminin eksikliği, maddi rahatlığın gölgesinde kaybolup gitti.