Birlikte-yaşamanın edilgen bir biçimi, boyuneğme ya da klinik bir terim kullanarak söylersek, mazoşizm'dir. Mazoşist kişi o dayanılmaz ayrılık ve yalnızlık duygusundan kurtulmak için kendisini yöneten, yol gösteren, koruyan, bir bakıma onun yaşamı, oksijeni olan birisine sığınır; onun bir parçası olur. İnsan olsun, Tanrı olsun, sığındığı kimsenin gücünü, olduğundan çok büyütür; o her şeydir, bense bir hiçimdir; onun bir parçası olmaktan başka bir değerim yoktur.