Murat
@Livaneliyim
Bu saatte açık dükkan pek bulunmaz buralarda" dedim
" kimin ne zaman nasıl bir kitaba ihtiyacı olacağı belli olmaz" dedi kitapçı
o güzel atlara binip gittiler
İyilik, doğası gereği sessiz, iddiasız ve savunmasızdır; kötülüğün gürültülü hırsları, bencil hesapları karşısında çoğu zaman çıplak yakalanır. Kalbini incitmekten korkarak yaşayanlar, vicdanını rehber edinenler, sanki bu hoyrat dünyaya ait değilmiş gibi erkenden göçüp giderler ya da kendi iç dünyalarının, kendi erdemlerinin mahkumu olurlar. İyilik yapmak, bazen bu bencil düzende kendi ellerinle kendine biçtiğin bir ceza gibidir. Dünya, kendi çıkarları için çarpışanların sahnesiyken; başkalarının yarasını sarmaya çalışanlar ya haksızlığın parmaklıkları ardında ya da anlaşılamamanın derin yalnızlığında mahkumiyete terk edilir. Yine de, her şeye rağmen, arkalarında bıraktıkları o solmayan çiçek kokusu, dünyayı tamamen karanlığa gömülmekten kurtaran tek şeydir.
Reklam
Her yere yetişilir
Hiçbir şeye geç kalınmaz ama
Çocuğum beni bağışla
Ahmet Abi sen de bağışla
Boynu bükük duruyorsam eğer
İçimden öyle geldiği için değil
Ama hiç değil
Ah güzel Ahmet abim benim
İnsan yaşadığı yere benzer
O yerin suyuna, o yerin toprağına benzer
Suyunda yüzen balığa
Toprağını iten çiçeğe
Dağlarının, tepelerinin dumanlı eğimine
Konyanın beyaz
Antebin kırmızı düzlüğüne benzer
Göğüne benzer ki gözyaşları mavidir
Denize benzer ki dalgalıdır bakışları
Evlerine, sokaklarına, köşebaşlarına
Öylesine benzer ki
Ve avlularına
Kendime gitmek için yola nereden çıkayım?
Nereden yola çıkıp hangi dağı düz edeyim de kendime varayım.
İnsan, değil midir ki bir kendine varamayıştır.
İnsan evet, bir kendine varamayıştır.
Hayat, değil midir ki bir kendine varamayış masalıdır.
Hayat evet, bir kendine varamayış masalıdır.
Varmak yol ile olur da, varamamak yol ile olmaz mı?
Evet, elbette varmak da yoldur, varamamak da.
O zaman dedim ki, ben kalkıp yola koyulayım da kaybolayım
Reklam