Çünkü doğamız gereği kalplerimiz kapalıdır, kutsal sözcükleri kalplerimizin içine yerleştiremeyiz. Bu yüzden sözcükleri kalplerimizin üzerine yerleştiririz. Ve günün birinde kalp kırılıp, sözcükler içeriye düşene kadar orada kalırlar.
Mücadele ettiğimiz zamanlarda daha iyi hissetmek için değil, kötü hissettiğimiz için kendimize şefkat gösteririz. Bir diğer ifade ile, acıyı ortadan kaldırmanın bir yolu olarak kendimize şefkat gösteremeyiz. Eğer böyle yaparsak, eninde sonunda işleri daha da kötü hale getirecek gizli bir direnç biçimi kullanmış oluruz.