Tek, ama tek bir ülke kalmadı ayak basılmadık!
Ve sürüklemekte denizcinin ağları paramparça,
çünkü kahkahalar atan çılgın kaşifler,
şimdi ölü bir su yoluna düşmüşler aslında.
Özlemin korları var gece karanlığı bakışlarında,
Hiç bulmadıkları vatana duyulan özlemin korları,
Öylece kapılmış gidiyorlar, derin esrarı yalnızca,
Sonsuz hüzünlerde yatan bir karayazgının akışına.
Bulutlar öncülük ediyorlar yollarıma,
Kimi zaman peşlerine bir kuş sürüsü takılıyor,
Akşam vakti izleri kaybolana kadar
Ve bazen de rüzgar, bir veda çanını getiriyor.
Yıldızların yalnızlığıyla örülüdür döşekleri,
Bu yüzden şarkıları daha bir özlemle dalgalanmakta
Hıçkırıklar, kaç kuşaktan miras lânetlerin ve acıların eseri,
Öyle ki, Hiçbir yıldızın umudu yüreklerini aydınlatamamakta.