Ölüm dünyayı geçmekten başka bir şey değildir, tıpkı dostların denizleri geçtiği gibi; birbirlerinde yaşarlar hâlâ. Çünkü hep varolmalıdır, her daim her yerde varolanın içinde sevenler ve yaşayanlar. Bu ilahi aynada birbirlerini yüz yüze görürler; hem serbest, hem lekesizdir sohbetleri. Dost kucağıdır bu; öldükleri söylense bile dostlukları ve cemiyetleri, esasında daima korur varlığını, ölümsüzdür çünkü.
Bir çoğumuz yetiştirilme tarzımız için ebeveynlerimizi suçlamayı seçiyoruz. Kendilerini yansıtamadıkları ve geliştiremedikleri için hüsrana uğradık ancak bunu yaparak, gelecek nesillerimize de küskünlük ve öfkeyi aktarmış oluyoruz. Unutmayın, öfkenin arkasında acı, acının arkasında sevgi vardır. Yeterince derine indiğinizde, ebeveynleriniz için sevgiyi bulabileceksiniz.
Geçmişte ne olursa olsun, kendinizi ebeveynlerininizin sizi sevmesini istediğiniz şekilde sevebilirsiniz. Artık bir yetişkinsiniz. Kendi ebeveyniniz olun.