“Sabah sisleri kadar tatlı, tiz ve berrak bir sesle, “Annemi bulmama yardım eder misiniz, efendim?” dedi. “O gitti ve ben çok üşüyorum-“
“Yavrum,” diye cevap verdim. “Yavrum, arabaya binsen iyi olur. Annen-“
Birdenbire sustum. Bir an bayılacak gibi oldum. Kız orada duruyordu. Karların üzerinde. Etrafında bir tek ayak izi bile yoktu. Bir tek iz bile. “