İnsan ancak yavaş yavaş ve hisleri sönmeye ve soğuyarak açıkça meydana çıkmaya başladığı zaman ayrılığı duyar ve tamamıyla anlar ve işte ancak o zaman '' O bende öldü! '' diyebilir. Zira ölüm, ölüm değildir; unutuştur ölüm!
Fakat aşk, doğa kadar sadıktır. Birkaç güne kadar onu tekrar göreceğim. Onu şimdiden görür gibiyim, zira değil mi ki onu beklemek için şimdiden oradayım ve böyle beklemek onu şimdiden görmek sayılmaz mı?
Bu aşkı bizde tutuşturan Tanrı'ydı ve bu aşkın alevini, her ikimizi birbirimiz aracılığıyla eriterek, gönülden kopan ahlarımızı yine birlikte kendisine çıkarsın diye göğsünün odağına çekecek ve orada söndürecek olan sonsuz ve tükenmez güce de sadece o sahipti.