Vladimir : Peki, her türlü yardımın imkansız olduğu bir yerde düşünce ne yapıyorsunuz?
Pozzo : Kalkmayı başarana kadar bekliyoruz. Sonra tekrar yola koyuluyoruz...
Fırsat çıkmışken bir şeyler yapalım! Her gün bize ihtiyaç duyan biri çıkmaz. Yo yo, şahsen bize ihtiyaç duyulduğunu söylüyor değilim. Başkaları belki çok daha fazla yarar işe. Kulaklarımızda hala çınlayan imdat çığlıkları bütün insanlığa dönük! Ama burada, zamanın bu noktasında insanlık biziz. Hoşumuza gitsin gitmesin. Bunun değerini bilelim, çok geç olmadan! Hadi gidip, bir kere olsun acımasız kaderin bize sunduğu bu görevi hakkıyla yerine getirelim. Ne dersin.?.
Estragon : Daima bir şey buluruz, değil mi didi, bize varolduğumuz izlenimini verecek?
Vladimir : Evet öyle, büyücüyüz biz. Ama yapmaya karar verdiğimiz şey konusunda azimli davranalım, unutmadan...