Sadece altı yıl yetmişti yeryüzünde insan adı altında yaşayan sapıkların var olduğunu anlamaya. Okuma ve yazmayı öğrenmeden kötülüğü öğrenmişti hücreleri.
.. şu bank. Her tarafı kırık ve kirli. Kimisi üzerini çizmiş, kimisi bir kısmına tekme atıp kırmış. Niye biliyor musun? Çünkü bu bank sahipsizdi ve insanoğlunun sahipsiz olana karşı tavrı netti. Ya sahip olacaktı ya da sahip olamayacaksa zarar verecekti.
İnsan denen memeli canlının yeryüzündeki en vahşi canlı olduğunu görüyordun. Dünyanın en güzel sanat eserlerini ve bilimi üreten bu nöronlar, söz konusu kötülük olduğunda emin ol hiçbir nöronuna sığmayacak acımasızlıklara imza atabiliyorlardı.
Anılar eğer acı verici ise onlarla yaşamak zordu. Tıpkı ayakkabında bir çakıltaşı ile dolaşmak gibi, boyutu ne kadar küçük olursa olsun o kadar çok huzursuz ederdi ki seni şaşırıp kalırdın.