Lunass2005
@Lunass2000
Kitaptan daha iyi bir arkadaş yoktur zaman zaman insana dert ortaklığı eder insanın gönlünü açar yüreğine su serper. Gönlünün her muradına onunla erişirsin böylesine güzel bir dost görülmemiştir ne incitir ne incinir.
6 okur puanı
Ekim 2023 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Haris gözlerini sıkıca yumup açtı. “Mayına bastım. Uzaklaşın
buradan hemen.”. “Gitmeyeceğim,” diyerek araçtan indim. “Hilal,” dedi bitkin bir ses tonuyla. “Yalvarırım sana... Uzaklaş buradan.” Gözlerine dolan yaşları fark ettiğimde ağlamamak
için kendimi sıkıyordum. Gülümsedim. “O mayını etkisiz hâle getirecekler ve beraber
gideceğiz buradan. Yalvarırım... Git.”
“Gitmeyeceğimi biliyorsun.”
Gözlerini yumup birkaç saniye sonra tekrar açtı. “Kahretsin... Kork artık!”
“Korkuyorum,” diye itiraf ettim. “Senin için korkuyorum.”
“Kendin için kork, aptal!”
“Bağırma bana,” dedim ciddi bir tavırla. “Gönlümü nasıl alacağını çok merak ediyorum. Çiçek de alamazsın. Malum koşul-
lar...”. Bana hayretle baktı. “Cidden mi?”
Omuz silktim. “Ne? Çiçeksiz özür mü olur?”
Bu sefer dudakları kıvrıldı. “Hangi çiçeği seversin?”
“Bilmem, hiç düşünmedim ama sen hangisini alırsan onu seveceğim.”
Reklam
HARİS: “İster miydin? Hayatımda var olmak?”
HİLAL: “Bilmem.” Kaşlarımı çattım.
HARİS: “O satırlar aklıma geliyor sen böyle kaşlarını çatınca.” HİLAL: “Hangi satırlar?”
HARİS: “Çatma, kurban olayım çehreni ey nazlı hilal! “Kimsenin nazını çekmem sanıyordum.”
HİLAL: “Sonra ne oldu?”
HARİS: “Seni buldum”
“Hilal...”
“Hı?”
“Sen ağladığında ben de ağlamak istiyorum. En son ağladığımda dayak yemiştim, çok küçüktüm. Bir gün olur da ağlarsam
senin karşında... Bana vurmazsın, olur mu?”
Kalbim sıkıştı. “Dört yaşında miydin?”
"Anısı var. ”
"Acılarımızla kodlanırız. ”
"Belki bir gün anlatırım, Türk kızı. ”
Gözlerine, daha önce hiç görmediğim derin bir keder yerleşti.
“Umarım ölürsün demiştin ya bana...” Hayır, hayır... Ağzımdan çıkmıştı, ölmesini hiçbir zaman istememiştim. “Keşke üç
yaşındayken ölseydim, Hilal. Dört yaşıma girmeseydim birçok
şey daha güzel olurdu.”
“iyi misin?” Düşman. Düşman. Düşman.
Gözlerim yanmaya başladı. Çenem seğirirken, “O tankları
benim askerlerimin üzerine gönderdin demin,” dedim zorlukla.
inkâr etmesini bekledim. “Evet,” diye onayladı ama beni.
“Senden nefret ediyorum.”
Gözlerim gözlerine kurşunlar sıkarken, “Olması gereken bu,”
dedi sakin sesle. “UMARIM ÖLÜRSÜN,” dedim dişlerimin arasında. “UMARIM ÖLMEZSİN” dedi benim aksime. Hâlâ sakinliğini itinayla koruyordu. “Senden,” dedim nefes nefese. “SENDEN GERÇEKTEN NEFRET EDİYORUM. O emirleri verdin ya... Sıfırsın artık gözümde. Sıfır.”
Düşman.
Altın hareleri kahverengi gözlerime dokunurken, “Olması gereken bu,” dedi tekrar. “Sıfır. Ne eksik ne de fazla.”
"KEŞKE HAYATIMI KURTARMASAYDIN... O ZAMAN SENİ ÖLDÜREBİLİRDİM BELKİ.”
“Bizi durduramayacaksınız,” dedim kendimden emin sesle.
“Bu sefer karşınızda Hocalı Katliamı'ndaki silahsız kadınlar, ço-
cuklar ve yaşlılar yok. Yalın ayak karların içerisinde evlerinden
koparılan o minik çocuklar, büyüyüp tank üzerinde hakları olan
toprakları almak için geri dönüyor. Tankı durdurabilirsin ama
askerlerin bu topraklarda kaybolan çocukluklarının öfkesini dur-
duramazsın. Bu toprakların üzerinde kokusu hiç gitmeyen kan
var, yüzbaşı. O kanın kokusunu ben alabiliyorum. Şu an üzeri-
nize gelen askerlerin çoğu burada ailelerini kaybetti. Hangi güç
onları durdurur? Hangi duygu öfkelerini söndürür? Ben gör-
düm onları. Hepsinin gözlerinde aynı ateş var. Hiçbiri ölümden
korkmuyor, yarını düşünmüyor. Hepsinin tek bir derdi var; o da
Karabağı geri almak.”
Reklam