zeyneps
@Lunveth
Yaşamanın dışında ve ötesinde, hiçbir şey beklemeden..
İnsanlarla ilişkilerde insanı en kıran ve öfkelendiren şeyin beklentiler olduğunu düşünüyorum. Kimse kimseye aynı değeri vermiyor, hep bir taraf kırılan, bir taraf umursamayan oluyor. Ve artık kimsenin kimseye sabrı yok, merhameti yok. Bir cümleyle karşı tarafın bir gününü değiştirmeye, bir sorun etmemeyle karşı tarafın tüm stresini almaya, bir anlayışla karşı tarafı huzura erdirmeye kimsenin mecali yok. Aylak adamın dediği gibi bir ben miyim düşünen ?
Anlaşılmaya hasretim, merhamete, şefkate, iki güzel söze, sabıra, sevgiye, saf bir kalbe hasretim,,
Reklam
Artık hayatımın Allaha havale etme dönemindeyim, herkese dua ediyorum. tabii ben duamı ediyorum ama bazılarına o beddua oluyor. Kimin bile bile bir şey yaptığını görsem Allah da sana aynısını yaşatsın diyorum, en azından içim rahatlıyor, az önce de 50 yaş üstü bir emekli şemsiyesi ile medeni(!) bir hasbihal ettik, kendisine cahil olup olmadığını sordum, hayır demedi, hakkıma giriyordu sonra, hiç de sevmem, bende ona dua ettim, bütün dualarımın en kısa zamanda gerçekleşmesi dileğiyle
Bir de empati yapamayan insanın toksik versiyonları oluyor, onlar daha da kötü. Bence insan genel olarak çekilmez bir varlık. Özellikle belirli bir yaşa, mevkiye gelmiş; kendince bir şeyler başardığını düşünen insanın toksikliği..
Fikirler uyuşmaz, zevkler uyuşmaz anlarım çok normal.
Ama göz kararı empati ve anlayış, bir tutam merhamet ile bence zıt kutuplar da olsa insan anlaşabilirdi sanki. Ha bir de 2 çay kaşığı sabır, tadından yenmez