Ağaçların bile sıhhatine imrenerek yürüdüm.
Kitap yıllarca kütüphanemde duruyordu ve ben kapağına aldandığımdan mıdır bilmem bir türlü okuma tenezzülünde bulunmuyordum. Isminde geçen "koğuş" kelamı belki de hapishaneyi anımsattığı içindir bilinmez lâkin meğer ne kadar da güzelmiş. Kitap ne kadar da beni anlatmış. Birçok yerinde sanki benim için yazılmış sözler okudum, kendimi buldum belki de bu yüzden sevdim. Bir hasta çocuğun sevdiğine kavuşamaması, kendisi hastane köşelerinde inim inim inlerken onun başkasıyla evleneceğini bilmesi ne kadar da zor. En etkileyen yeri de final kısmında geçen ; "Büyük bir hastalık geçirmeyenler , her şeyi anladıklarını iddia edemezler Iki hasta kadar birbirine yakın hiç kimse yoktur. Hasta olmayanlar bizi ne kadar da az anlayacaklar! "