Yunan efsanelerinde görülen yarı-Tanrılar sadece düşüncelerde değil gerçekte de vardı.Şu an bile bu dünyada yaşadıkları söylenebilirdi.Gerçeklikte yaşamaktan yorulmuş,gerçekliğin kabalığı ve vahşiliğinde aşkı ile nefreti tamamen tüketmiş,ruhlarının aşırı hassas dokusu yüzünden gerçeklik tarafından amansızca takip edilen varlıklardı ve ölüm için çok fazla yaşama coşkusuna sahiplerdi.Bu bağlamda da tümüyle Tanrı ya da göksel insan olmak için çok saftılar ve hayata bağlılık duyuyorlardı.
Ah benim ruhumun sevinci!
Bu huzur gelecekse her fırtınadan sonra
Varsın kopsun kasırgalar ölümü diriltinceye kadar!
Varsın güçlükle yol alan gemi
Tepelere tırmansın Olympos kadar yüksek dalgalarla
Ve sonra cenneti cehennemden ayıran uçurum derinliğine insin!