Vulkanların paradoksu ondan ibarət idi ki, onlar dağıntı simvolu olmaqla yanaşı, həm də həyat simvolları idilər. Lava torpağa yayılıb soyuduqdan sonra zamanla torpağa qarışıb onu minerallarla zəngin məhsuldar torpağa çevirir.
O, qara dəlik olmadığını qərarlaşdırdı. O, vulkan idi və eynilə vulkan kimi özündən qaça bilməzdi. Yerində dayanıb lava ilə örtdüyü torpağın zənginləşməsini gözləməli idi, sonra isə öz içində meşə sala bilərdi.