Leman Humbetova

İnsan içinde bulunduğu umutsuz koşullarda bazen bir zinciri bir saç teliyle kopara bileceğini sanır.
Reklam
Ah, başım bedenimden ayrılmadan önce saçlarım ağaracak.
Hiçbir şey bana eski haliyle görünmüyordu artık. Bu ışıklı, geniş pencereler, bu güzel güneş, bu pırıl pırıl gökyüzü, bu güzel çiçek, her şey beyaz ve soluk, kefen rengi gibiydi.
Neden olmasın? Etrafımdaki her şey tekdüze ve renksiz olsa dahi, içimde bir fırtına, bir kavga, bir trajedi yok muydu?
Şimdi ise tutsağım. Bedenim bir hücrede prangaya vurulmuş, ruhum ise tek bir düşüncenin içinde mahpus. Korkunç, kanlı, kavurucu bir düşünce!