Gerçekten kuşku duyduğunu söyleyen deli Nietzschenin delice bir sözünü hatırladı.Kim bilir belki de Nietzsche haklıydı.Belki de hiç bir yerde gerçek yoktu.Gerçekte bile gerçeklik yoktu.
İçindeki bütün yaşam eriyor, kayboluyor, ölüme doğru sürükleniyordu.Ne kadar uyuduğunu ve ne kadar çok uyumak istediyini fark etti.Eskiden uykudan nefret ederdi.Uyku onun yaşamının deyerli saatlarini çalıyordu o zamanlar.
Şimdi ise yaşama garezi vardı.Yaşam iyi değildi.Yaşamın damağında bıraktığı tat acıydı.İşte onu dehşete düşüren de buydu.Yaşamı özlemeyen yaşam bitmeye yüz tutmuş demekti.