Acılarımız bazen ağrılı sancılara dönüşüyor. Başımızı koyduğumuz yastıklar taşa dönüşüp kesikli uykularımızı sürekli ızdıraplara çeviriyor. Yüzümüzü ne zaman boşluğa çevirsek tutup kireçli, küflü duvarlara döndürüyor. Bilemiyoruz boşluk mu daha çok canımızı acıtıyor yoksa duvarlar mı? Yastığım henüz taşa dönüşmeden ve uykularım kesikli kabuslara teslim olmadan birazda olsa uyumak istiyorum Dolunay’ın bu muhteşem ışığında…
Gündüzü düşünmek istemiyorum. Uzun zaman oldu bakmayalı gökyüzüne, korkuyorum acaba kaybetti mi maviliğini diye…
#MAA