Ve biz , milyarlarca ,aşkın , yalanın , alçaklığın , kahramanlığın ; kapıları, kapakları , kuş uçurmaz uzaklıkları ve ayrılıklarıyla ,kahrolası yasaklarıyla , bu acayip kaos karanlığında , biz ikimiz ! İki müthiş hasret , iki parça can... Ve canımda o ölüm namussuzu... Bütün bunları , abstrait şiir haysiyetine halel getirmeden işleyebiliyorum. Bana bu kudreti verdiğin , beni ben ettiğin için sana teşekkür etmek , galiba pek resmi kaçar.
Bari bu suskunluğun sebepli ve hayırlı olsa ve bana bu kadar kahırdan sonra , parıltılı şiirler göndersen. Öyle olacak elbette. Sen , osun çünkü. O , şair , dost , en sevgili ve en kardeş... Başka türlü olamaz...