Mehlika
@MEHLIKATEPEBASI
Yüzünün güzelliği o kadar göz alıcıydı ki sadece çok az kişi altındaki derin acıyı görebilirdi. İnsan beyni böyleydi işte. Nerede bir güzellik görse, etrafındaki diğer şeyler anlamını yitirirdi.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Adam için aşk acayip bi şeydi, içtikçe susatan, yedikçe acıktıran, tükettikçe yaratmasına neden olan, yeryüzündeki en paradoksal süreçti. Kesinlikle bir keyif hali değildi yani. Acı ile zevkin garip bir karısımı söz konusuydu.
Adam bir türlü anlamıyordu. Beyin üzerine onlarca kitap ve arastırma okumustu. Bu konuda kendisini önemli bir şekilde geliştirmiştir. Ama bir türlü anlam çıkaramamıstı. Nasıl olur da bir başka insanı içinde hissedebilirdi? Onu gördüğü an, sahip oldugunu sandıgı bütün organlarının aslında ne kadar bağımsız ve başına buyruk olduklarını bir kez daha alıyordu. Yıllardır beraber yasadıgım kalbi artık kendisini dinlemiyordu, beyni desen çoktan olay yerini terk etmişti. Ama adam bir seyden çok emindi. Tüm hücrelerinin kendisini terk edeceğini bilse bile, onu gördüğü anları dünyada hiçbir seye değişmezdi.
Kelimeler, onlara yaptırmak istediğimiz işleri her zaman beceremezler. O yuzden müzik vardır. Kelimelerin bosa çıktıgı zamanlar için.
Evrenin kendisi bir şarkı söylüyor ve tüm galaksiler bu şarkıyla birbirleri etrafında çılgınca dans ediyorlar. Tıpkı elektronların atomun çekirdeği etrafında dans etmesi gibi.
Tıpkı yeni alınmıs bir ayakkabı gibisin. Zamanla sana alışacağımdan şüphem yok ama şu an canımı oldukça yakıyorsun.