Zevahir

Zevahir
Sadece birini okudum ama Dört kitapta yeri var; insan ölümlü. İnsan insanın misafirdir.. Sözünde dinlenir,gönlünde demlenir...
“Daha hayatının baharındaydı.”, “Çok erken gitti”
Yaratıcı bir kulu dünyaya getirirken kimseye bir şey sormadığı gibi dünyadan ayırırken de kimseye bir şey sormaz. Kimin ne potansiyel taşıdığını bilen O’dur. Kimin dünyada ne kadar yaşaması gerektiğini bilen O’dur. İnsana insanın sevgisini veren O’dur. Uzun veya kısa yaşamak kavramları yanlış yorumlanıyor.
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Çare de problem cinsindendir. Problemi doğru görebilen çareyi de görebilir. Zaten çoğu zaman mesele çareyi görememekte değildir, çareyi hayata geçirememektedir. Ama bir şey bilinirse izale edilmesi kolaylaşır.
Özür dilemek kıymetli bir şeydir; toparlanmayı, farkına varmayı, pişmanlık duyması, bir daha yapmamayı içinde barındırır.
Teyzemizle tanışan bir genç kızımız, “Teyzem, biz aile içinde sekiz kardeşiz. Ama sekizimizi toplasanız, bir annemiz edemeyiz. Annem de kendi annesi için aynı şeyi söylüyor. Eskiler bir başka. Eskiler eskimiyor. Yeniler, eskilerden daha erken eskiyor. Seksen yıllık sevgi taşıyan eskilerin yerine, yeniler sekiz ay taşıyamıyor.” diyor.
Şükür biz yanlış yapmadığımız halde bize çok yanlış yapıldı. Buna da sabır...