Onu neyin uyandırdığını bilmiyordu.Işık yüzünden değildi,çünkü gözleri yaşlı pencerelerin ardındaki yağmurlu gün,donuk-donuk parıldıyordu.Gürültüden de uyanmamıştı,çünkü ses yoktu burada, duvardaki ölmüş insanlar fotoğraflarının içinden ona delici sabit bakışlada bakıyorlardı yalnızca.Neden ve ne için olduğunu bilmeden uyanmıştı:Burada onu çağıran ve cezbeden hiçbir şey yoktu.
İnsana en çok acı veren şey, söyledikleriyle söylemek istedikleri arasındaki uçurumdur...
Masumiyet,kötülüğün asla hayal edemeyeceyi bir güce sahiptir.
Ah,o günün bir an önce sona ermesi için Tanrı'ya nasıl yalvarmıştım!