İktidarın gerçek sahipleri, her türlü insani ilişkinin, eleştirinin, suçlanmanın dışındadır; onlar istedikleri zaman adamlarıyla size ulaşabilir, sizi aşağılayabilir, sizi suçlayabilir, sizi tutuklatabilir, hatta Dava romanının sonunda olduğu gibi sizi öldürtebilir ama, siz onlara ulaşamazsınız.
Sadece sanat konularında Müslüman ve yolsuzluk, hırsızlık konularında tümden dinsiz miyiz?
Eğer böyleyse dinle ilişkimiz biraz tuhaf değil mi?
Biz ne zaman dinle ilişkimizi bu kadar yüzeysel, hatta biraz sahtekârca bir anlayışa oturtmuşuz?