Murat Tecimer
@MRTTCMR
124 okur puanı
Şubat 2020 tarihinde katıldı
Öncelikle “Deniz Feneri”ni sonuna kadar okumaya başardıysanız kendinizle gurur duyabilirsiniz, yok henüz okumaya başlamadıysanız demek ki kendinizle gurur duymak için bir vesile oluşturma şansınız var hala. Gerçekten de zorlu bir deneyim bu kitabı okumak, öyle ki üç yıllık araştırma ertesi “themillions” sitesi tarafından okunması zor kitaplar listesinde yerini almış.
themillions.com/2009/10/introdu...
Kitabı okurken, “Acaba, çeviri ilave zorluk da katmış mı kitaba?” diye sormaktan kendimi alamadım. Ayrıca, yer yer yarım sayfa boyunca uzanan cümleleri anlayabilmek için tekrar tekrar okumak zorunda kaldım. Örneğin şu bölüme bakar mısınız:
“Yaz mevsimi yaklaşır, akşamlar uzarken, sahilde yürüyüp su birikintisini karıştıran uyanık, umutlu insanlara atomlara dönüşen bedenin rüzgarın önüne katılıp gidişi, yüreklerinde yaldızların yanıp dönüşü, dışarıdaki kayanın, denizin, bulutun ve gökyüzünün içlerindeki görüntünün parçalarını bütünlemek için kasten bir araya getirilmiş olması gibi en tuhaf hayaller görünmeye başladı. O aynalarda, insanların zihinlerinde, içinde bulutların hareket ettiği ve gölgelerin oluştuğu o çalkantılı su birikintilerinde düşler sürüp gitti; ve bütün martıların, çiçeklerin, ağaçların, kadınların, erkeklerin ve beyaz toprağın kendisinin bile ilan ediyormuş gibi göründüğü ama sorgulanacak olursa derhal geri aldığı tuhaf bir imaya, iyiliğin galip geldiği, mutluluğun kalıcı olduğu, düzenin hüküm sürdüğü imasına direnmek veya sahip olanı güvene kavuşturacak, bildik keyiflerden ve tanıdık erdemlerden uzak, ev hayatının işleyişine yabancı, kumda yatan bir elmas gibi tek, sert, parlak, mutlak bir iyilik, bir yoğunluk kristali arayışına karşı koymak imkansızlaştı.” (Pooofffff!!!!)
Dilinin zorluğuna
Reklam
“Size acıyla kapanan gözler bakmış.”
Kişilik bölünmüşlüğü olan Joe’nun gözünden tüketim toplumunda hep daha fazlasını isteyen, hayatı “kariyer, yüklü bir banka hesabı, marka eşyalar” olarak algılamaya şartlandırılan bireylerin tüketirken “tükenmişliği” nin anlatımıdır Dövüş Kulübü.
“Mobilya satın alırsınız. Kendinize dersiniz ki, bu hayatım boyunca ihtiyaç duyacağım son kanepe. Kanepeyi alırsınız ve sonraki birkaç yıl boyunca, hangi işiniz ters giderse gitsin, en azından kanepe sorununuzu çözmüş olduğunuzu bilirsiniz. Sonra aradığınız tabak takımı. Sonra hayallerinizdeki yatak...perdeler...halılar...Sonra o güzel yuvanızda kısılıp kalırsınız. Bir zamanlar sahip olduklarınız artık sizin sahibiniz olur.”
