Bir keresinde, kendine korkunç işkenceler yapan bir hastam olmuştu. Ona neden böyle şeyler yaptığını sorduğum zaman, "Bunları bana dünya yapmasın diye" karşılığını vermişti.
Ama sevmeyi küçük yaşlarda unutmuştu.Bu konuda hiçbir çalışkanlık göstermemişti. Hiçbir deneyi yoktu.Öyle güdük kalmış, öylesine kireçlenmişti ki sevme yönü, şimdi sevmeye başlaması demek, hayat boyu hiç jimnastik yapmamış bir insanın takla atmaya kalkışması gibi bir şey olurdu.Belkemiği kırılabilirdi insanın.