Adnan DURMAZ

Dünyada hepimiz sallantılı, korkuluksuz bir köprüde yürür gibiyiz. Tutunacak bir şey olmadı mı insan yuvarlanır. Tramvaylardaki tutamaklar gibi. Kimi zenginliğine tutunur; kimi müdürlüğüne; kimi işine, sanatına. Herkes kendi tutamağının en iyi, en yüksek olduğuna inanır.
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Evlenmek! Can sıkıcı dairelerden birinde, tanımadığımız bir adamın bizi birleştirmek görevine boyun eğmek.
Sayfa 144·Kitabı okudu
Hep böyleydi, birşey en gerektiği anda olmazdı.
İnsanın adı onunla en az ilgili olan yanıdır. Doğar doğmaz, o bilmeden başkaları veriyor, ama yapışıp kalıyor ona.
Sayfa 76·Kitabı okudu
Haydi uzat ellerini, somurttuğum zamanlar yaptığın gibi, yanaklarımı tutup her de güleyim.
Sayfa 70·Kitabı okudu