Mehmet sef
@M_sef92
Kalbin yönünü kaybetmemek için okuyorum.
Bazı kitaplar okunmaz,
insanı kendine okutur.
Cannes, Fransa
6 okur puanı
Şubat 2026 tarihinde katıldı
Mehmet sef yorumladı.
“Bazen küçük bir şiir,kalplerde büyük izler bırakabilir…”
Kırık bir dal gibi kalır içimizde zaman
Ne geri döner sesimiz, ne bir iz kalır o kıştan.
Bazı vedalar hiç söylenmez Hilal Hanım
Bir şiir dökülür gözden, sessizce ve en baştan.
geceye not
Müslüm çalıyor, duman tütüyor, akıl sende kalıyor. Gözlerimi kapatıp gözlerine bakacağım; çünkü şu an kimsem yok değil, şu an en çok sen lazımsın bana.🥀
Zalımın kızı konuşsana birtanem
Bazı yokluklar var... adı sensin.
Bu özlemek değil…
bu, sensizliğin altında kalmak.
Sabahın 5’inde, ansızın uyandıran o sızı aslında bir yer arayışı... Adını koyamadığımız o boşluklar, aslında birbirimizi bulduğumuz yerdir. Uykusuzluğumun da, nefesimin de sebebi o yer... Seni seviyorum, aslında hep sevdim.
Değişmek Mi, Yer Açmak Mı?
İki farklı hayatın tek bir yolda buluşması; birinin diğerini yok etmesi değil, her ikisinin de birbirine yer açmasıdır. 'Beni değiştirmek istiyor' savunmasının arkasına saklanmak, aslında 'ben sana doğru bir adım atmak istemiyorum' demenin kolay yoludur.
Örneğin; rüzgarlı bir havada yanındakinin üşüdüğünü görüp kapıyı kapatmak, senin özgürlüğünü kısıtlamak değildir; o kapının ardındaki iklimi beraber solumayı seçmektir. Eğer kapıyı açık tutmakta ısrar edersen, sadece kendi bildiğini okumuş olursun ama yanındakini kaybedersin.
Mesele birini kendine benzetmek değil; sevgiyi nezaketle, saygıyı fedakarlıkla besleyip bir orta yol inşa etmektir. Yanlış yapmasan da anlamaya çalışmak, 'biz olmayı' seçmektir. Kendi doğrularından milim esnemeyenlerin kurduğu her cümle, sevgi değil sadece bir 'idare etme' biçimidir. Ve idare edilen hiçbir gönül, o yolda menzile varamaz.
Rüzgar beni savursun, bırak onları konuşsun. Alçaklarda gönlüm, yükseklerden uçanları doyursun... (Semicenk)
Merak
Sevmek bazen sadece bir 'iyi haber' mesafesidir.
Uzaktan, sessizce, sadece iyi olduğunu bilmek...
Ama merak, kalbin dinmeyen gürültüsü; nasıldır, gülüyor mudur?
Özlem; adı olmayan, tahliyesi imkansız bir misafir gibi yerleşiyor insanın içine.
İnsan bazen sadece yolu değil…
o yolun hâlâ aynı yere çıkıp çıkmadığını da düşünür.