Hayat, anlamsız bir beladır; bu şüphesiz,diyordum. Ama ben yaşıyordum , hâlâ yaşıyorum ve bütün insanlık yaşadı ve yaşıyor da. Bu nasıl mümkün ? Yaşamamak elindeyse , ne diye yaşıyor? Mümkün mü bu, hayatın anlamsızlığını , belasını anlayacak kadar akıllı bir ben, bir de Schopenhauer mı var ???
Güven duyularak devralınmak yerine,dış baskılarla ayakta tutulan inanç, şimdi ve eskiden de ,bilimlerin ve inanç esaslarıyla ters düşen hayat deneyimlerinin etkisi altında erimektedir ve erimiştir. Ve insan çok kere şu düşünceyle yaşar: kendisine daha çocukluktan öğretilen inanç öğretisi onda sanki hiç bozulmadan varlığını devam ettirmektedir oysa bu öğretiyi o çoktan kaybetmiştir...