(...) herkes ise kalbimizi dinlememizi söylüyor. Dinliyorum ama kalbim konuşmuyor. Sadece ağrıyor. "Kalp kırıklığının" hep bir metafor olduğunu düşünürdüm. Şimdi her gün bunu hissediyorum...
İnsanlar nasıl olduğumuzu soruyorlar. "İyiyiz," diyoruz ama artık o da yeterli olmuyor. Yine soruyorlar ve o zaman gerçek cevabı istediklerini biliyoruz. O zaman başlarımızı sallıyor, omuz silkiyor ve "Biliyorsun işte," diye mırıldanıyoruz...