Bir kuyunun başında yalpalıyorum. Herkes, bir tarafımdan tutmuş beni oradan geri çekmeye uğraşıyor. Herkes ne yaşadıysam onu bana unutturma derdinde. Herkes aynı şeyi söylüyor, unut artık düşünme. Tek çare unutmakmış gibi. Şu yeryüzünde yaşanmışın geriye dönüp bakması olmasa unutabilirim bende. Keşke biraz daha az düşünebilsem ama ben en fazla dönüp geriye bakabiliyorum ve hep hatırlıyorum.