Kadim hikayeler dinledim
Payıma hiçbir hisse düşmedi
Hiçbir ders çıkarmadım
Aklımda sade sen..
Bir tek sen..
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
İçimizde bir yılkı vardı
Boynumuzda binbir eli kementli
Kurtulacaktık.
Sevmeye alıp verdiğimiz soluklar
Âdeme ruh oluyordu
Biz yücelecektik.
Her sarılmada kaburgamı yarıyordum
Varlığın taşıyordu adeta
Bir olacaktık.
Biraz daha cesaret gerekiyordu bize
Biraz da gözü karalık
Ve dahi vicdansız olacaktık
Sırf vuslat için değmez mi?
Ama herkesten önce
Biz yine kendimize kıydık.
Biriktirdiğim ne varsa
Geceye zerketmek için bekliyorum
Gecede biriken ne varsa
Kana kana içmek istiyorum
İsteğimin şiddetinden
Dişlerimi sıkıyorum..
Gece diye başlayınca
Geride o kadar çok birikmiştir ki
Dil kapısında sıkışıklık olur.
Ama asıl gece geldiğinde
Kapı kalmaz, söve kalmaz, duvar kalmaz
Ben kalmaz
Uzun süre ve ortalamanın epey üzerinde günlük kitap okuyan kişiler, çoklu düşünebildikleri için iç seslerini ayrıştırarak içinden çeşitli karakterler türetiyorlar.
Bu öyle bir hâle geliyor ki kişinin asıl benliği bu ayrışmış iç sesin ayrışık hâlde durması oluyor.
Karşılaşılan her yeni dengesizlik durumunda iç ses, karakterlerin rahat edeceği yeni bir iç dünya oluşturuyor. İç sesin bilinçten ayrı seyredememesi, bilincin isteği üzerine hareket etmesi kişiyi iç dünyasına hapsolmuş bir vaziyete getiriyor. Sosyal ilişkileri güçlendirmek bunun ölçülü şekilde var olmaya devam etmesini sağlarken doğru sosyal çevre yoksunluğunda iç sesi ayrışık kişi için iki tür durum söz konusu olur: Birincisi, istikrar vardır, benlik mutluluğa erer. İkincisi cehennem!