Felâketimizi başka biriyle taksim etmek saadettir, fakat annelerle değil, annelerle değil. Annelere anlatılan kederler taksim değil, zarbedilmiş olur. Çocuklarının felâketini iki kat şiddetle hisseden anneler, bu ıstıraplarını çocuklarına fazlasıyla iade ederler; böylece keder anadan çocuğa ve çocuktan anaya her intikal edişinde büyüdükçe büyür.
Ve bir elmayı ısırdığınızda, gönlünüzden ona şöyle deyin:
“Tohumların benim bedenimde yaşayacak, ve geleceğinin tomurcukları benim yüreğimde çiçek açacaklar.”
“Ve rayihan benim soluğum olacak, birlikte sevineceğiz mevsimler dönerken.”
Peki, sizi cimri kılmaya değer ne olabilir?
Sahip olduğunuz her şey er ya da geç elinizden çıkacağından,
Bugün verin ki paylaşma mevsimini siz yaşayın, varisleriniz değil.