Özlem Karakurt
@Mahmut_ozlem30
بِسْمِ اللهِ الرَّحْمٰنِ الرَّحِيمِ
16 Mart Masalı
Sen benim yazıldıkça çiçeklenen mısralarımsın
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Bir belgeselde görmüştüm, yaralı bir aslanın yardımına koşan ceylanın yine o aslan tarafından öldürüldüğünü. Öyle olur çünkü. Yaraya ilk koşan, yara olmayı baştan seçmiştir. Unutmayın; her yar, bir parça yaradır. İşte tüm mesele bundan ibaretti.
Bir keresinde bay kahverengi bana, " unutmayı amaçlarsan aksine daha net hatirlarsin bazı şeyleri" demişti. Unutmak icin, unutmak istediğin şeylerin üzerine gitmen lazımmış. Eğer acısını sonuna kadar cekersen günün birinde unutuluyor, unutulmasa bile eskisi kadar acitmiyormus. " Bir nevi cehennem " demiştim onun bu açıklamasına cevap olarak. Sonuna kadar yanmadan Cennet kapısı asla açılıyordu.
Yaşarken ölmek kaderimiz değil aptallığımızdır. Ateşe elimizi atmak, bile bile doruklara sevdalanmak, o mehşur ayrılıkların ardından binlerce gözyaşı dökmek alnımızda yazmıyor sayın okur. Bunu sen kendin yapıyorsun! Kaybedeceksin, bunu biliyorsun ve hâlâ umut ediyorsun sevdiğin adama balıklama atlarken. Yüzme bile bilmiyorsun oysa. Peki bunu neden yapıyorsun? Sevgisizlikten boğulacak gibi oluyorsun çünkü, Omuzuna yatasın geliyor uyuyamadığın geceler birinin. Acizsin. Muhtaçsın ve açsın sevilmeye. Baban da mı okşamadı hiç başını? Bu çok kötü mesela. Babanın prensesi olmadın değil mi sen de? O mutlu ailelerden birkaç örnek versem ağlar mısın sen de benim gibi? Kalbindeki adamın yanaklarına dokunmak isterken gecenin sonunda yastığı ısırırken kalbindeki yaralara dokunuyorsun. Mesafeler değil ki tek sorun. Atlarsın otobüse birkaç film izlersin ve yanındasındır kalbindekinin. Ama gitmiyor değil mi ayakların? Engel sadece bilmem kaç kilometre yol değil ki. Diğer engellere gelince, bazı aileler harap eder çocuklarını desem yeterince anlaşılır mı? Hadi ama kandırma kendini artık. Sen prenses değilsin ve hiç kurbağa girmeyecek hayatına. Öpsen de geçmeyecek sevdaların var senin, bunu biliyorsun. Evet sayın okur sen kaybettiklerinle meşhursun...
Ona dokunmaya kiyamayinca, "vardır elbet parmaklarının bir bildiği." Demişti bana. "Yok"
Diyememistim cennet yüzüne bakarken. Parmaklarım cahildir benim, tutamadigimdan ellerini diyememistim