Özlem Karakurt
@Mahmut_ozlem30
بِسْمِ اللهِ الرَّحْمٰنِ الرَّحِيمِ
16 Mart Masalı
Sen benim yazıldıkça çiçeklenen mısralarımsın
Boşaltılan köylerde kalan hayvanların açlıktan ve yalnızlıktan ölene kadar yaşadıkları o birkaç aylık süreci bir an olsun görmek lazım. Ben çok rastladım bu hayvanlara. O kedilerin ve köpeklerin gözlerindeki son ışıklarda sadece iki duyguya rastlarsınız: Aynı pırıltının içinde insanın yüreğini kuşatan masumiyetin ürpertisi ve yalnızlığın ruha dokunan şiddeti… Bu öyle bir resim ki hiçbir yürek dayanamıyor. Savaşın yıkıcı sonuçlarını en etkili anlatan şey, yıkık bir köy ya da bir insanın parçalanmış yüzünden daha çok, yıkılan köylerde aç ve yalnız kalan bu hayvanların ölümü anlatan yüzleridir. Çünkü bu hayvanlar insanlardan daha çaresizdir. İnsanlar ölüyor ya da terk ediyor; ama bu hayvanlar her şeye rağmen bekliyorlar. Ölüme doğru yol aldıkları o sonsuz bekleyiş sürerken yüzleri öyle bir hal alıyor ki, işte o yüzleri, umudun, masumiyetin ve vahşetin aynı ifadede toplandığı o sarsıcı yüzleri görmek lazım.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Hangi diyarlarda doğduk, hangi diyarlarda öleceğiz bilmem. Son kelimelerimiz ne olur, ilk kelimelerimiz neydi bilemem. Ellerimiz kimin ellerinde şimdi, en son kimin ellerini tutacak tahmin edemem. Güneş bir daha böyle ne zaman doğar, rüzgâr bir daha böyle güzel iter mi bizi artık yürüyelim diye ve hatta yağmur... böyle güzel yağar mı bir daha şimdi çıkıp ıslanmazsak?
Sen kayboldun... "
“Ben kayboldum... bir süreliğine iki farklı şehir de kayboldu benim için. Dünyada ne sen kaldın ne ben ne de yaşadığımız şehirler. Nüfus milyonlarca azaldı, şehirlerle birlikte içindeki insanları da yok etti bilinç altım, inanabiliyor musun? İyi olmadığımı kimseye kabul ettiremedim. Kötü hissettiğime kimseyi inandıramadım. Kolumu çarptım kapıya, acıdığım kimseye kanıtlayamadım. Keşke hislerin rengi olsaydı, rengimin değişimini görür inanırlardı bana, ama en çok sen inanırdın. Ve şimdi sen de yoksun. Artık kimse inanamaz... ”
....