Onları öfkeme layık bulmuyorum. Öfkem bana ait bir şey. Yakın hissetmediğim birine nasıl gösteririm onu. Onlara da size davranmış olduğum gibi davranmış olurum ve asıl o zaman kötülük ederim size…
Kitaplarla, yani bir çeşit masal dünyası ile hayatı karıştırıyorum eskisi gibi. Galiba gittikçe de düzeltimez oluyorum bu konuda. Masalın nerde bittiğini, hayatın nerde başladığını farkedemiyorum…