Bu kitabı okuduktan sonra hayatım eskisi gibi olmayacak zannındaydım. Fakat unutuyoruz, belki de hayatımda beni en çok etkileyen bu kitabın bile okuduğum esnadaki bana hissettirdiği duyguları, aldığım kararları, ettiğim tövbeleri dahi telaşalarım unutturdu. İnsan unutmaya meyilli. Unutmaya meyilli olduğunu bilen insan da hatırlamalı, kendine hatırlatmalı unuttuğunu da unutturanı da...
Bu öyle bir kitapki yalnız okumuyorsunuz, iki kişi okuyorsunuz. Biri siz, biri nefsiniz. Hiç bu kadar kendimle yüzleşmemiştim. Evet hayatım nefsimden kopmadı ama artık onu tanıyorum. Ben de nefsimle konuşma deneyleri yapıyorum. Artık kendimi daha iyi tanıyorum. Ben ne istiyorum, nefsim ne istiyor ayırt edebiliyorum. Ancak yetmiyor, güçlü bir iman ve irade gerekiyor nefse kanmamak için. Kandığında tövbe edebilmek için de...
Aziz Mahmud Hüdayi Hazretleri benim için hep ayrı bir mevkiide olacak. Nefsimle olan her ikilemimde onu hatırlayacağım. Savaşına ve zaferine hayranım. Dünyalık her şeyden vazgeçip hamdan pişmeye, pişip yanmaya olan yolculuğunda verdiği savaşa şahit olmak şükredilesi...