Mahperi
@Mahperizade
Sınıf Öğretmeni
6 okur puanı
Ocak 2022 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Ya ölmeyen ölüler de varsa?
Fatih Duman beyfendinin bu serisini okumayı çok seviyorum. Her kitabında öncesinde adını sıkça duyduğum ama hayatıyla ilgili bir fikrimin olmadığı zatları tanımak çok değerli. Bu kitabın sevdiğim bir yanı da Kanuni Sultan Süleyman hakkında da bir şeyler öğreniyor olmak. Köklerimiz olan padişahlarımız ve yaşamları hakkında ince zarif dokunuşlarını öğrenmek beni mesud etti. Ve ölüm... Ancak bu kadar derin işlenilebilirdi. Meğer dünyaya çok değer yüklüyormuşum. Ondanmış bunca korkularım. Ondanmış kalp sıkışmalarım. Çünkü hala nefsimin kölesiyim. Bir gün azad edebilir miyim benden beni bilmiyorum. Ama bu sınavımda aklımı başıma getirecek dokunuşlara ev sahipliği yapan bu seriyi okumaya devam edeceğim.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Bir Telli Baba romanı
Fatih Duman, serinin bu eserinde İstanbul'un aşıklarından birisi olan Telli Baba nam-ı diğer İmam Abdullah Efendi'yi misafir etmiş. Peki neden Telli Baba? O'nu O yapan sevdası, biricik sevgisinden geriye kalan yalnızca bir tutam gelin telini başındaki takkesinde taşırmış. Bu sebeptendir ki halk O'na Telli Baba demeye başlamış. O'nun sevdası öyle bir sevdaymış ki yanmış, yanmış, yanmış ve Allah aşkı ile yanıp tutuşurken bulmuş kendini. Aslına bakılırsa yine ve yine kavuşulamayan, acıyla yarım kalan bir aşk hikayesi. Ama O taşıdığı bu aşkı göğe yükseltmiş ve sonunda sonsuz aşka kavuşmuş.
Kitabı okurken İstanbul'da olmayı çok diledim. Bu kitabı Telli Baba Çay Bahçesinde çayımı yudumlarken okumayı çok istedim. Sarıyer'de gezinmeyi çok istedim. İstanbul... Öyle bir şehir ki her sokağında geçmişten bir hikaye gömülü. Yine çok derinden bir hikaye ile sayfaları kapattım. Ama hiç kapanmayacak bir hikayeye daha şahit oldum. Hamd olsun.
Nefsini öldürmeden ölmeyen veli
Bu kitabı okuduktan sonra hayatım eskisi gibi olmayacak zannındaydım. Fakat unutuyoruz, belki de hayatımda beni en çok etkileyen bu kitabın bile okuduğum esnadaki bana hissettirdiği duyguları, aldığım kararları, ettiğim tövbeleri dahi telaşalarım unutturdu. İnsan unutmaya meyilli. Unutmaya meyilli olduğunu bilen insan da hatırlamalı, kendine hatırlatmalı unuttuğunu da unutturanı da...
Bu öyle bir kitapki yalnız okumuyorsunuz, iki kişi okuyorsunuz. Biri siz, biri nefsiniz. Hiç bu kadar kendimle yüzleşmemiştim. Evet hayatım nefsimden kopmadı ama artık onu tanıyorum. Ben de nefsimle konuşma deneyleri yapıyorum. Artık kendimi daha iyi tanıyorum. Ben ne istiyorum, nefsim ne istiyor ayırt edebiliyorum. Ancak yetmiyor, güçlü bir iman ve irade gerekiyor nefse kanmamak için. Kandığında tövbe edebilmek için de...
Aziz Mahmud Hüdayi Hazretleri benim için hep ayrı bir mevkiide olacak. Nefsimle olan her ikilemimde onu hatırlayacağım. Savaşına ve zaferine hayranım. Dünyalık her şeyden vazgeçip hamdan pişmeye, pişip yanmaya olan yolculuğunda verdiği savaşa şahit olmak şükredilesi...