İnsanları pençesine almış, çöl hecinleri gibi hepimizin ağzını kan içinde bırakan "harese"den kurtulmak için yazıyorum ve zaman zaman kendimi şu sözü tekrarlarken yakalıyorum : "Ben bir insandım! "
Gözlerini açtı, onu gördüğümden beri ilk kez konuştu. "Ben bir insandım abla"dedi , son sözleri de bu oldu zaten, başka bir sey demedi. Onun küçük bedenini gömmek istedim, kayalar çok sertti, kazacak toprak yoktu yoksa tırnaklarımla kazardım.