Doğru insanın alâmeti şudur:Diline son derece hâkim olmakla birlikte konuştuğu zaman güzel sözler söyler.O yüzden konuşurken sözlerini hakikatin ölçüsüne vurarak konuşur.Çünkü doğru insan,verdiği ve aldığı her nefeste Rabbiyle hâlis bir dostluk içinde bulunduğu için,kalbi her türlü kirden ve pastan arınmış hâldedir.