Kitabı bitirdikten sonra farkettim ki bugün 21. yüzyılda hala Ahmet Cemil gibi gençler var tam da kitaptaki gibi maddi yeterliliğe doğuştan sahip olmayan özellikle de sanata duyarlı gençler bugün de hala Ahmet Cemil’in yaşadıklarını yaşayıp aynı umutsuzluklar içinde savruluyor. Sanatımızın, eksikliği hala doldurulmamış boşlukları varsa zannımca bu kafa yapısının hala devam etmesi, toplumda böyle gençlere destek olacak maddi manevi hiçbir yeterliliğin bulunmamasındandır. Bu kitabı okumak aradan bir asır geçmesine rağmen hala değişmemiş olan şeyleri farketmenin hüznünü yaşattı bana, belki de Halid Ziya’nın eseri bu şekilde bitirmesinin sebebi de bu coğrafyadaki gençlere böyle yaşamaya alışın demesinin bir şeklidir.