Maleika
@Maleika_
Şu anda okuduğu kitaplar
Peregrinusun ilk anlamı “yabancı, sürgün”dür. Hacı, temel olarak bir yerlere
(Roma’ya, Kudüs’e) giden değil, öncelikle yurdundan uzakta yürüyendir. Başka
bir deyişle, hava almak ya da yediklerini sindirmek için birazcık yürüyüşe çıkan
veya pazar günleri çiftliğini turlayan kişi için zaten o topraklar yurdudur, ama
hacı yurdundan uzaktaki kişidir. Bir yabancıdır. İlk Hıristiyan teologlara göre, bu
dünyada sadece birer yolcu olduğumuzdan, evimizi başımızı soktuğumuz bir
sığınak, sahip olduklarımızı fazladan bir yük, arkadaşları da yol
üstünde karşılaştığımız insanlar olarak görmemizde fayda vardır. Biraz havadan
sudan sohbet, birkaç el sıkışma, sonra da iyi akşamlar, “İyi yolculuklar”. Bu
dünya fanidir, der teologlar, insanlık sürgündür, çünkü asıl yurduna burada
ulaşması mümkün değildir. Tüm dünya gelip geçici bir barınaktır. Hıristiyanlar,
bir yürüyüşçü herhangi bir ülkeden nasıl geçiyorsa öyle geçerler hayattan.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Toplumsal görüşün Uranlığından yakınırız ama bireysel görüşün tiranlığı
yanında o hiçbir şeydir, der Thoreau. Kendi yargılarımıza saplanmışızdır.
Thoreau için yürümek kendini bulmak değil, kendine yeniden şekil vermek için
imkan yaratmaktır.
Tutumluluk tam olarak kanaatkarlık değildir. Kanaatkarlıkta aşırıya kaçma (aşırı
yemek, aşırı zenginlik, aşırı mal, aşırı zevk) eğilimine direnme durumu söz
konusudur. Kanaatkarlık zevkten aşırılığa yönelen eğilimi saptar. Kendini tutma,
çoğu zarar azı karar meselesidir. Kanaatkarlıkta bir katılık, zevkleri hor görme ya
da daha ziyade zevk korkusu vardır. Kanaatkar olmak koyvermenin reddi,
kapılıp gitme korkusuyla aşırılıktan kaçınmaktır. Tutumluluksa sadeliğin
doyurucu olduğunu, azla ve hiçbir şeyle yakalanan kusursuz hazzı keşfetmektir:
su, bir meyve ve rüzgarın soluğu. “Ah! Soluduğumuz havayla
sarhoş olabilmek,” diye yazar Thoreau.
Kârla fayda arasındaki fark, kâr getiren eylemleri benim yerime bir başkasının
da yapabilecek olmasıdır. Ve gerçekte de kâr getiren eylemler zaten başkaları
tarafından da yapılabilir olagelmiştir. Rekabet ilkesinin yarattığı sabit bir
gerçektir bu. Öte yandan, benim için faydalı olan şey tavırlara,
davranışlara, yaşamımın başkasına kati surette devredemeyeceğim
anlarına bağlıdır. Thoreau bir mektubunda, kendiniz için saptadığınız herhangi
bir eylemi tartabilmek için şu soruyu sormanızı tembihler: “Bunu benim yerime
başkası da yapabilir mi?” Cevabınız evetse, o fikri bırakın, tabii hayati önem
taşımıyorsa. Derinlemesine yaşamak, işte bunu bizim yerimize kimse yapamaz.
İş için yerimizi başkasına verebiliriz ama yürümek için değil. En büyük fark
budur işte.