Yağmur yağıyordu Paris kaldırımlarına;
Seni düşünüyordum penceremde!
(Penceremiz olabilirdi!)
Yağmuru sevmediğin geldi aklıma.
Bulutlar da hatırlamış olacaklar ki
Yağmurda üzüldüğünü,
Sağnak durdu birdenbire;
Güneş açtı.
Yüzün güldü mü bilmem,
İstanbul'daki pencerende.
Gözlerim yanıyordu
Anlamak istemedin.
Fakat biliyordum
Aynı şeyi düşündüğümüzü
Bulut parçası gibi
Tutulmazdı, beyazdı;
Senin aklından, benim içimden
Mevsimler gibi geçen.