Görev yerinde sıradan bir gün...
Günü, uzaktaki renksiz göle, yoldan geçen otobüslere, kamyonlara ve kuşlara, kavak ağaçlarına bakarak geçerdi.
Reklam
Gelmiş Bulundum
Ben mişim---neymiş?---su sesiymiş
Oymuş--cam kırıkları gibi gövdemi yakan---
Yanağında sardunya kokusuyla yazdan
Kimmiş o gelen ya giden kimmiş
Bir yabancı mı, yoksa bir ermiş
Değilmiş, bir çağrı bile yokmuş uzaktan.
Güneş mi batarmış bir özel isim bitirir gibi
Yanmış bir ağacın yaprakları mıymış kımıldayan
Ne kalmış bir önceden ya da bir sonradan
Kim koparmış dalından bu yabani incirleri
Ya kimmiş kıyıya çeken hayalet gemileri
Ne yazılmış nereye bu garip kargaşadan.
Yıldızlar, büyülü ülke, adımı unutturan
Bir kaya, bir ot, bir akarsu
Hangi yaz şarkıcılarının ürpertili korosu
Ki bütün ölüleri sağa çıkaran
Ve kenti bir ölüm derinliğine salan
Yani bir gül solarken bir gülün açma korkusu.
Şiirler yazdım, kitaplar okudum
Elime bir bardak aldım, onu yeniden oydum
Derinlerde kaldım böyle bir zaman
Kim bulmus ki yerini, kim ne anlamış sanki mutluluktan
Ey yağmur sonraları, loş bahçeler, akşam sefaları
Söyleşin benimle biraz, bir kere gelmiş bulundum.
Edip Cansever
En karanlık an, şafak sökmeden önceki andır.
-Ben gidiyorum ve geri geleceğimi bilmeni istiyorum. Seni seviyorum, çünkü...
+Hiçbir şey söyleme. İnsan sevdiği için sever. Aşk'ın hiçbir gerekçesi yoktur.
-... çünkü bütün evren sana ulaşmam için işbirliği yaptı.
Reklam