Senanur
@ManyetikMarsli
INTP
Ben evren kadar atomdan oluşan ve evrende bir atom kadar olanım!
-Richard Feyman
Hayatta kalmayı başaranlar, güçlü radyasyona maruz kaldıkları için kıyafetleri soyulmuş ve çırılçıplak bir hâlde şehir merkezindeki alevlerden kaçarak sendeleye sendeleye dağa tırmanıyorlardı. İki çocuk ölen babalarını sürükleyerek ilerliyordu. Kafası olmayan bir bebeği sıkıca kucaklamış genç bir kadın koşturuyordu. Yaşlı bir çift ele ele tutuşmuş, nefes nefese dağa tırmanıyordu. Koşarken iş pantolonu aniden alev alan bir kadın bir alev yumağına dönüştü ve yerde yuvarlandı. Ateşlerin çevrelediği bir çatının üzerinde durmadan şarkı söyleyip dans eden bir adam görünüyordu. Delirmiş olmalıydı. Koşarken arkasına durup durup bakanlar da vardı, başını bir kez bile çevirmeden hızla koşanlar da... Bir abla kız kardeşini geride kaldığı için azarlıyor, kardeş de ablaya beklemesi için yalvarıyordu. Hemen arkalarından alevler yaklaşmaktaydı.
Muhtemelen her on
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Ayakta tedavi gören hastalar tam o sırada bombaya yakalandıkları için yakınlardaki koridor ve odalarda çok sayıda yere yığılmış insan vardı. Kıyafetleri parçalanmıştı. Derileri soyulduğu, kesildiği ve toza bulanıp griye döndüğü için bu dünyaya ait görünmüyorlardı.
9 Ağustos öğleden önce 11.02'de Urakami'nin merkezindeki Matsuyama Kasabası semalarında beş yüz elli metre irtifadaki bir noktada plütonyum atom bombası patladı. Saniyede iki bin metre hızla hareket eden rüzgâr basıncı ile eşdeğer devasa bir enerjiyle ânında yüzeydeki her şeyi paramparça etti, toza çevirdi ve havaya uçurdu. Ardından patlamanın merkezinde oluşan boşluk her şeyi emerek gökyüzüne yükseltti ve yeniden yere savurdu. 4982°C'deki yüksek sıcaklıkta her şey yanıp kül oldu. Ayrıca akkorlaşmış parçalar ateş topu hâlinde yağmur gibi yağdı ve bir anda bütün yüzeyde azgın alevler yükseldi. Tahminen otuz bin kişi hayatını kaybetti ve yüz binden fazlası da ağır yaralandı. Dahası, sayısız insanda ışınım yüzünden radyasyon hastalığı baş gösterdi. Gökyüzünde meydana gelen patlamanın dumanı ve toz bulutları bir süre güneş ışığını tamamen kestiği için dünya güneş tutulması sırasında olduğu gibi karanlığa gömüldü, ancak üç dakika daha geçince dumanın genişleyip yayılmasıyla birlikte yoğunluğu azaldı ve güneş ışığı ve ısısı bir kez daha zar zor da olsa içinden geçebildi.
"Nagasaki her daim çok güzel, öyle değil mi?"
"İki ay sonra Tokyo'dan döndüğümüzde hâlâ böyle olacak mı acaba?"
"Nedense Nagasaki yok olacakmış gibi hissediyorum."
"Ben de nedense kalacakmış gibi hissediyorum."
Bulundukları yere atom bombası düştü.
"Savaş bizim kaderimizi belirleyemez, biz savaşın kaderini belirleriz."